|
|
|||
Po latach trudnej pracy duszpasterskiej władza komunistyczna dnia 29 listopada 1980 r. zezwoliła na budowę świątyni i zgodziła się na erygowanie parafii. Ordynariusz diecezji Ks. Bp Edward Materski, w dniu 1 maja 1981 roku erygował nową parafię pw. Matki Bożej Królowej Świata. Obecnie parafia liczy 12,5 tys. wiernych. Odpust parafialny obchodzony jest 22 sierpnia ku czci Matki Bożej Królowej Świata i 26 maja w uroczystość Św. Filipa Neri; we wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi – nabożeństwo czterdziestogodzinne. W czerwcu 1982 roku została rozpoczęta budowa nowego kościoła, a w jej dolnej kondygnacji od Pasterki 25 grudnia 1984 roku trwa stałe sprawowanie liturgii. II. Kongregacja Oratorium obecnie liczy 12 kapłanów (jeden pracuje w diecezji Żytomiersko-Kijowskiej) i 3 kleryków. Prowadzimy szeroką działalność duszpasterską w śródmieściu Radomia. Posiadamy parafię, która liczy 12.500 parafian. Od 1991 roku prowadzimy własną szkołę, Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. Św. Filipa Neri a od 2000 roku także Gimnazjum. W tym roku rozpoczęliśmy również prowadzenie małego internatu dla chłopców. W ramach naszego oratoryjnego duszpasterstwa działają następujące grupy: Ruch Światło-Życie – dzieci i młodzież, Rodzina Różańcowa, Neokatechumenat, Domowy Kościół, Rycerstwo Niepokalanej, Odnowa w Duchu Świętym, Rodziny Nazaretańskie, Straż Honorowa Serca Jezusowego, Oratoryjne Stowarzyszenie Radość, Grupa Rodzin z dziećmi Niepełnosprawnymi, Katolickie Harcerstwo „Zawisza” Federacja Skautingu Europejskiego, Caritas Parafialny, Grupy Anonimowych Alkoholików, Grupa Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę. Prowadzimy również jadłodajnię dla ubogich. Na terenie objętym naszym duszpasterstwem mamy Dom Opieki Społecznej dla dorosłych z etatowym kapelanem, Dom Dziecka, Szkoła Życia dla dzieci niewidomych i niedowidzących, Publiczną Szkołę Podstawową, Publiczne Gimnazjum i Technikum Elektroniczne. |
|||
| Początki Oratorium wiążą się ściśle z działalnością apostolską Św. Filipa Neri wśród mieszczan Rzymu. Św. Filip troszczył się bardzo o swoich licznych penitentów i postanowił zorganizować czas młodym ludziom, którzy bezczynnie spędzali czas na ulicach Rzymu narażeni na wiele różnych pokus. Zapraszał więc młodzież do swojego pokoju w San Girolamo i prowadził rozmowy na tematy duchowe. W czasie spotkań czytali Pismo Święte lub książki religijne by następnie dyskutować na poruszane tam problemy. W całym Rzymie słynna była pielgrzymka do siedmiu kościołów organizowana przez Św. Filipa. Święty był dla tej grupy duchowym ojcem. Około 1558 r. Św. Filip przeniósł spotkania ze swojego pokoju do większej sali, którą nazwał oratorium. Wprowadził też obok modlitwy i lektury krótkie odczyty. Gdy do Oratorium zaczęli przychodzić muzycy i śpiewacy papiescy, zebrania kończyły się odtąd jakimś utworem muzycznym. Potrzeba niezależności i stały wzrost liczby członków Oratorium skłoniły Św. Filipa do poszukiwania własnego kościoła i domu. Papież przydzielił mu kościół Santa Maria in Vallicella. Wtedy też Grzegorz XIII w swej bulli "Copiosus in misericordia Dominus" z roku 1575 kanonicznie erygował Kongregację Oratorium. Gdy zamieszkano przy Chiesa Nuova, Kongregacja zaczęła formalnie organizować swoje życie a Filip został wybrany prepozytem. W okresie rosnącej sławy Oratorium wielu biskupów pragnęło sprowadzić Kongregację do swoich diecezji, Św. Filip był jednak bardzo ostrożny w zakładaniu nowych Oratoriów poza Rzymem. Szczególnie Neapolitańczycy, poznawszy kazania Tarugiego z rzymskiej Kongregacji, dążyli do sprowadzenia Oratorium do swego miasta. Mimo wątpliwości Filip Neri zaakceptował decyzję wspólnoty o powstaniu domu filipińskiego w Neapolu.. W 1588 r. opracowano ostateczną wersję Konstytucji, które omawiały wewnętrzną strukturę Kongregacji, jej zarząd i obowiązki członków. W momencie śmierci Filipa istnialo siedem Oratoriów: w Rzymie, Neapolu, San Severino, Lucce, Fermo, Palermo i Camerino. Poza granicami Włoch pierwsze Oratorium powstało we Francji. Założył je w 1599 r. Franciszek Salezy, zaprzyjaźniony z Baroniuszem, bliskim współpracownikiem Św. Filipa. Istnieją również Oratoria filipińskie w takich krajach jak: - Hiszpania - Meksyk, Chile, Kolumbia, Kostaryka, San Salwador - Anglia - powstanie tego Oratorium jest związane z decyzją kardynała Johna Newmana o przejściu na katolicyzm i wstąpieniu do Kongregacji Św. Filipa Neri. Oratorium angielskie powstało w 1848 r. a kardynał Newman stał się jednym z najwybitniejszych autorów dzieł religijnych XIX wieku. - Niemcy - Austria - Szwajcaria - Stany Zjednoczone - Kanada i in. |
|||
| Początki Kongregacji Oratorium Św. Filipa Neri w Polsce sięgają drugiej połowy XVII wieku. Jej twórcą był ks. dr Stanisław
Grudowicz, proboszcz parafii Św. Małgorzaty w Poznaniu. Zapoznawszy się z postacią Św. Filipa w Rzymie postanowił założyć Oratorium w Polsce. To pragnienie mogło zostać zrealizowane po spotkaniu ks. Grudowicza z Adamem Konarzewskim. Jako wielki czciciel Matki Bożej za łaski otrzymane przy Jej cudownym obrazie na Świętej Górze koło Gostynia Konarzewski chciał wybudować jako wotum dziękczynne nową świątynię i osadzić tam nowe zgromadzenie zakonne. Po spotkaniu z ks. Grudowiczem zgodził się, by była to Kongregacja Oratorium. 4 10 1668 nastąpiło uroczyste wprowadzenie Kongregacji i przekazanie jej kościoła. Początkowo tworzyło ją tylko 3 kapłanów i 1 brat a pierwszym jej przełożonym został ks. Grudowicz. Po ponad dwustu latach istnienia Kongregacja została objęta kulturkampfem i wypędzona ze Świętej Góry przez zaborców. Księża osiedlili się w Tarnowie, skąd w 1919 r wrócili do Gostynia. Niemcy ponownie wysiedlili klasztor w okresie drugiej wojny światowej i dopiero w 1945 r. możliwy był powrót księży filipinów do swojej siedziby. Za życia ks. Grudowicza powstały jeszcze 3 Kongregacje. Drugą utworzono w Poznaniu w 1671 r. Księżom filipinom powierzono duszpasterstwo w parafii Św. Małgorzaty i prowadzenie diecezjalnego seminarium duchownego. Kongregacja została zlikwidowana pod naciskiem władz zaboru pruskiego w 1805 r. po 134 latach istnienia. Kolejne Oratoria powstawały, zgodnie z duchem Św. Filipa, przy sanktuariach maryjnych. Trzecia Kongregacja została utworzona w Studziannie w 1674 r. . Jej fundatorem był biskup Jan Stanisław Zbąski. Filipini zamieszkali przy świątyni słynącej z cudownego obrazu Matki Bożej Świętorodzinnej. W czasie Powstania Styczniowego księża pomagali walczącym powstańcom za co zostali skazani na katorgę na Syberii przez władze carskie, które zlikwidowały Kongregację. Oratorium powróciło do Studzianny dopiero w 1928r. W 1679 r. powstała Kongregacja w Borku w Wielkopolsce, która przetrwała jedynie do śmierci ks. Grudowicza w 1684 r. Podobny los spotkał Kongregację w Biechowie. Ufundowana w 1718 r. przez świeckiego, St. Smarzewskiego dla opieki nad sanktuarium Matki Bożej, również została rozwiązana - nastąpiło to po 90 latach jej istnienia, w 1808 r. Filipini pozostawili po sobie wspaniały barokowy kościół. Kongregacja tarnowska powstała w okresie zaborów, gdy na podstawie kulturkampfu zaborca pruski zlikwidował Oratorium w Gostyniu a księża, skazani na wygnanie, postanowili osiedlić się w zaborze austriackim. W 1878 r. w Tarnowie rozpoczęli budowę kościoła i klasztoru. Dopiero w 1925 r. Kongregacja ta została uznana za samodzielną. Kolejna Kongregacja powstała już po II wojnie światowej w 1952 r. w Bytowie w obecnej diecezji pelplińskiej. W !959 r. kilku kapłanów z Kongregacji tarnowskiej udało się do pracy w Radomiu. Samodzielna Kongregacja powstała tu w 1972 r. Kongregacja w Tomaszowie Mazowieckim powstała w 1969 r. jako wynik współpracy Kongregacji studziańskiej, gostyńskiej i tarnowskiej. Kanonicznie została erygowana w 1980 r. W 1987 r. czterej filipini z Polski udali się do Niemiec by tam założyć nowe Oratorium. Kongregacja, zatwierdzona przez Stolicę Apostolską w 1991 r. otrzymała siedzibę w Celle koło Hanoweru. |
|||